Irk, cins, soy, kan, saf kan ay­rı­mı ile Av­ru­pa kı­ta­sın­da insan cinsi ka­lıp­la­ra so­kul­muş ve ya­pı­sal bir te­me­le da­yan­dı­rıl­mış­tır. Irk­lar ara­sın­da nef­ret ve kin duy­gu­su­na sebep ol­muş­tur. Irk­çı­lık bilim dersi ola­rak oku­tul­muş ge­ze­ge­ni pay­laş­ma, hük­met­me ve sö­mür­me haklı ola­rak zi­hin­ler­de iz bı­rak­mış­tır. Ge­ze­gen halkı beyaz ırkın üs­tün­lü­ğü­ne ka­yıt­sız, şart­sız inan­dı­rıl­mış­tır.
Dü­şün­ce­de de­ği­şim giyim veya tek­no­lo­ji­de ge­liş­me moda gibi kolay olmaz.
Bir­den bire hort­la­maz, ama iş­siz­lik ve savaş gibi sos­yal so­run­lar olun­ca be­lir­gin olur.
Ço­cuk­la­ra ırk­çı­lı­ğı an­lat­mak için çok erken yaşta baş­la­mak gerek.
Yu­va­da, ana oku­lun­da, beyaz sı­nı­fın­da bü­yü­müş bir çocuk si­ya­hi gö­rü­nüm­lü bir ço­cu­ğun ya­nı­na otur­mak is­te­mez­se, der­hal mü­da­he­le etmek zo­run­lu­dur.
Irk­çı­lı­ğı in­san­lık icad et­miş­tir, yine in­san­lık elin­de yok etme gücü var­dır. Bunun için eğit­men, öğ­ret­men, anne ba­ba­lar ve bütün ye­tiş­kin­ler ken­di­le­ri bi­linç­li ol­ma­lı, tarih bil­gi­le­rin­den baş­la­ma­lı­dır.

Al­man­ya’da okula git­mek her çocuk için, dini, rengi, dili ne olur­sa olsun zo­run­lu­dur. Okul, top­lu­mun ay­rım­cı­lı­ğa karşı mü­ca­de­le edip, ne­ti­ce ala­bi­le­ce­ği bir ku­ru­luş­tur.
Beyaz sı­nı­fa ait olan bir çocuk, do­ğuş­tan ge­tir­di­ği kan ve cilt ren­giy­le avan­taj­lı ol­ma­sı, fay­da­lı, ya­rar­lı ve el­ve­riş­li bir ya­şa­mı ol­du­ğu­nu fark et­me­li­dir. Top­lum­da ırk­çı­lı­ğa karşı mü­ca­de­le, be­yaz­lar ol­ma­dan ba­şa­rıl­maz, on­la­rın da­ya­nış­ma­sı önem­li­dir.

ko­lo­ni­de ünlü in­san­la­rın ad­la­rı­nın ve­ril­di­ği so­kak­la­rın ad­la­rı beyaz sınıf da­ya­nış­ma­ya ka­tı­lır­sa ancak de­ği­şe­bi­lir, hey­kel­le­ri yı­kı­la­bi­lir.
Alt­mış yıl­la­rın­da Al­man­ya‘ya konuk işçi ola­rak gelen Türk iş­çi­le­ri en aşağı sı­nıf­ta ya­şı­yor, yerli hal­kın yap­mak is­te­me­di­ği zor ,kötü ve kirli iş­ler­de ça­lı­şı­yor­lar­dı. Bu ne­den­le ırk­çı­lı­ğın adı kon­ma­mış­tı.

Çoğu Alman öğ­ret­men­ler ço­cuk­la­rı­nın da en aşağı sı­nıf­ta kal­ma­sı ge­rek­ti­ği­ne ina­nı­yor­lar­dı, Türk ço­cuk­la­rı­nın li­se­ye gidip, üni­ver­si­te tah­si­li yap­ma­sı­nı teş­vik et­mi­yor­lar­dı. Ba­şa­ran ikin­ci nesil şans eseri ırkçı dü­şün­ce­de ol­ma­yan öğ­ret­men­ler­le kar­şı­laş­mış­tı. Kendi ve aile­si­nin gay­re­ti ne­ti­ce­sin­de do­lay­lı yol­dan ba­şar­mış­tı.

Gün­lük ha­yat­ta kar­şı­la­şı­lan ay­rım­cı­lık top­lu­mu pa­ra­lel grup­la­ra böler ve barış sağ­la­na­maz.
Bu ma­ka­le­yi ya­zar­ken kay­nak ola­rak kul­lan­dı­ğım ki­tap­çık ko­nu­yu çok et­raf­lı ola­rak ele alı­yor. Yuva, ana­oku­lun­dan baş­la­ya­rak orta öğ­re­nim ya­şı­na kadar ırk­çı­lı­ğa karşı çocuk ve genç­le­rin nasıl eği­til­di­ği­ni, ör­nek­ler­le an­la­tı­yor.
Bu ki­tap­çı­ğı el çan­tam­da ta­şı­rım, tren­de, oto­büs­te oku­rum. Kız­gın ba­kan­lar­la na­di­ren kar­şı­la­şı­rım. Daha fazla ki­ta­bı ne­re­den al­dı­ğı­mı sorup, yayın evini ya­zı­yor­lar.

Ki­tap­çık dört alt bö­lüm­den olu­şu­yor. Irk­çı­lık bir sis­tem­dir, küçük yaşta ırk­çı­lı­ğa karşı eği­tim, ırk­çı­lı­ğı il­ko­kul öğ­ren­ci­le­riy­le nasıl ko­nuş­ma­lı, ırk­çı­lı­ğı ve karşı mü­ca­de­le için orta öğ­re­nim yapan genç­ler­le nasıl ko­nuş­ma­lı. Ki­tap­çık 73 sayfa ve on bir ya­za­rın ya­zı­sı var.
Okul­da öğ­ren­ci, öğ­ret­men, eğit­men ve diğer ça­lı­şan­lar ara­sın­da ko­nuş­ma­lar ara­sın­da ırkçı söy­lem­ler ola­bi­lir. Öğ­ren­ci­le­re not ve­rir­ken öğ­ret­men­ler hak­sız dav­ra­na­bi­lir­ler.
Öğ­ret­men olan öğ­ren­ci­le­ri­min ma­ka­le­le­ri­mi oku­duk­la­rı­nı bi­li­yo­rum. Önce bu el ki­ta­bı­nı mut­la­ka te­da­rik et­me­li­dir­ler. Bu ko­nu­da ve­ri­len se­mi­ner­le­re ka­tıl­ma­la­rı­nı öne­ri­yo­rum.
Anne ba­ba­la­rın da­ya­nış­ma­ya ka­tıl­ma­la­rı mut­la­ka teş­vik edil­me­li­dir.
Ör­ne­ğin ders ki­tap­la­rı in­ce­le­yip, eleş­ti­ri ya­pıl­ma­lı. Bir­lik­te yayın evine dü­zel­til­me­si için mek­tup ya­zıl­ma­lı. Ben ken­dim de­ne­dim, bazı yayın ev­le­ri kitap ba­sıl­ma­dan oku­ma­mı, dü­şün­ce­mi so­ru­yor­lar­dı.

Spor der­sin­de siyah adam­dan kim kor­kar oyu­nun­da, asıl kor­ku­la­cak beyaz adam­dır, diye öğ­ret­men­ler kon­fe­ran­sın­da söy­le­dim, ondan sonra benim oku­lum­da spor sa­lo­nun­da bir daha bu oyun oy­nan­ma­dı.
O halde ırk­çı­lı­ğa karşı mü­ca­de­le yal­nız Tarih ve Hayat Bil­gi­si ders­le­rin­de değil,her ders­te uy­gu­lan­ma­lı­dır.

Eski bir müzik ki­ta­bın­da “On Küçük Zen­ci­ler” ki­ta­bın­da on par­mak sa­yar­ken si­ya­hi ço­cuk­lar sı­ray­la ölü­yor. “Zehn kle­ine Ne­ger­le­in”, okul­da söy­le­nip söy­len­me­di­ği­ni ha­tır­la­mı­yo­rum. Kitap 1964 yı­lın­da ya­yın­lan­mış, 1971 yı­lın­da ikin­ci bas­kı­sı. Yani ikin­ci nes­lin okul za­ma­nıy­dı. Ve şimdi o zaman okul­da ya­şa­dık­la­rı­na dair ki­tap­lar ya­zı­yor­lar, ge­lecek ne­sil­le­ri ko­ru­muş olu­yor­lar.

Okul­da bir öğ­ren­ci ay­rım­cı­lık, ırk­çı­lık­la kar­şı­la­şın­ca yal­nız bı­ra­kıl­ma­ma­lı, bir­lik­te ha­re­ket edil­me­li­dir. Ama­cın okula bir sorun çı­kar­mak değil, an­la­yış gös­ter­me­le­ri bek­len­di­ği açık­lan­ma­lı­dır. Ber­lin’de şi­ka­yet edi­lecek mer­ci­ler var­dır. Böyle bir du­rum­da sınıf veya okul de­ğiş­tir­me müm­kün­dür.
Irk­çı­lı­ğın çok çe­şit­le­ri var. Ko­nu­şup ya­za­bil­mek şan­sı­mız­dır.
Öğ­ren­ci­ler okul­da sorun ya­şar­sa anne baba ço­cu­ğu suç­la­ma­dan, din­le­yip mut­la­ka araş­tır­ma­sı şart­tır. Diğer anne ba­ba­la­rı da­ya­nış­ma­ya ça­ğır­ma­lı­dır­lar. Her şeyde ol­du­ğu gibi ırk­çı­lı­ğa karşı mü­ca­de­le­de de bir­lik­ten kuv­vet doğar.
Hoşça kalın!

Kay­nak el ki­tap­çık:
Jo­sep­hi­ne Ap­ra­ku, Wie erkläre ich Kin­dern Ras­sis­mus?
Fa­mi­li­ar Faces Ver­lag, Ber­lin, 5. Auf­la­ge, No­vem­ber 2023
ISBN 978-3-9823681-0-8