Fondan bir kişinin eline 4 milyar üç yüz milyon geçiyor her kes rahat
Devletin kasası tam takır; Sebep EYT liler ve emekliler oluyormuş...
...
Şükredin diyorlar..!
Bir zamanlar, yeryüzünün sarı sıcağıyla kavrulan, kışın ise dondurucu ayazıyla nefes kesen bozkır kasabasında, herkesin dilinde tek bir cümle dolaşırdı:
"Devletin kasası boşalmış, şükredin!"
Oysa aynı kasabanın meydanında, güneşin altında kavrulan kahvehanenin önünde, yıllarını demir yollarında, fabrikalarda, tarlalarda veya devletin tozlu dairelerinde amansız bir alın teriyle tüketmiş emekliler otururdu.
Bir yanda ellerine geçen astronomik rakamların, arka kapılardan akan fonların, havada uçuşan milyarların efsaneleri rüzgâr gibi savrulurken; diğer yanda ömrünü bu topraklara adamış insanlara sunulan üç kuruşluk aylıklar, sanki bir lütufmuş gibi boyunlarına yüklenmekte..
Rakamların Dansı ve Boş Kasa Masalı
“Şuraya bilmem kaç milyar, fondan buraya şu kadar milyar aktarıldı...” Rakamlar sıfırların ardında kaybolur, insan aklının sınırlarını zorlardı.
Zaten matematiği unutturan da bu devasa sıfırlar değil miydi?
Ama sıra yıllarını emekliliğe, yani dinlenme ve huzur vaktine saklamış insanlara gelince, hazinenin kapıları kilitlenir, cüzdanlar büzülür. Gerekçe hep aynı ezber; "EYT'liler geldi, sistemin dengesi bozuldu; devletin kasası tam takır."
İnsan, bu cümleyi duyduğunda düşünmeden edemiyor: Acaba bu kasa, sabah akşam bu ülkenin çarklarını döndürenler emekli olunca mı delindi?
Yoksa o milyarlar fonlarda el değiştirirken, birilerinin elleri o kasaya uzanırken hiç ses çıkarmayanlar, faturayı yine en zayıf halkaya mı kesiyordu?
Şükrün Doğru Adresi budur;
"Şükür" güzel şeydir; inancın, kanaatin ve sabrın baş tacıdır. İnsan elindekine, sağlığına, nefesine şükreder.
Lakin "şükür" kavramı, yıllarca çalışıp didinmiş, piramidini bu ülkenin sırtında kurmuş insanlara adaletsizliği örtmek için bir kalkan olarak kullanıldığında, anlamını yitirir, bir göz boyama aracına dönüşür.
Emekliye; "Bak, kasa boş, halinize şükredin" demek; bir maratona katılan ve bitiş çizgisine sürünerek ulaşan birine, "Yarışı tamamladığına sevin, zaten ödül torbası yolda kayboldu" demekle aynı şeydir.
Oysa adalet duygusu bu toplumun en eski ve en sağlam harcıdır.
Kaynakların nereye aktarıldığı, milyarların hangi fonlarda kimlerin yüzünü güldürdüğü şeffaflıkla tartışılmadığı sürece, faturayı üretenlerin değil de ödeyenlerin sırtına yıkmak ne vicdana sığar ne de hakkaniyete.
Gerçek bir şükür, ancak herkesin emeğinin karşılığını aldığı, kimsenin kasanın boşluğuyla tehdit edilmediği, adaletin terazisinin şaşmadığı bir düzenle mümkündür.
Yoksa boşalan sadece devletin kasası değil; insanımızın geleceğe olan inancı ve birbirine duyduğu güven olur.
Saygılarımla
Aydın Nikbay