25 Nisan 1915 – Arı­bur­nu ve Bir Mil­le­tin Di­ri­li­şi

Giriş

Tarih sah­ne­sin­de bazı anlar var­dır ki, yal­nız­ca bir sa­va­şın değil, bir mil­le­tin ka­de­ri­ni de­ğiş­ti­rir. 25 Nisan 1915 sa­ba­hı, Ça­nak­ka­le’de Arı­bur­nu kı­yı­la­rı­na çı­kar­ma yapan Anzak bir­lik­le­ri­ne karşı ve­ri­len mü­ca­de­le, Türk mil­le­ti­nin ba­ğım­sız­lık ru­hu­nun en güçlü te­za­hür­le­rin­den biri ol­muş­tur. Bu des­ta­nın mer­ke­zin­de ise, ileri gö­rü­şü, ka­rar­lı­lı­ğı ve sar­sıl­maz ira­de­siy­le Yar­bay Mus­ta­fa Kemal yer al­mak­ta­dır.

Arı­bur­nu’nda Kri­tik Anlar

Anzak kuv­vet­le­ri, sa­ba­ha karşı Arı­bur­nu kı­yı­la­rı­na çı­kar­ma ya­pa­rak st­ra­te­jik te­pe­le­ri ele ge­çir­me­yi he­def­li­yor­du. Amaç­la­rı, kısa sü­re­de iler­le­ye­rek Ça­nak­ka­le Bo­ğa­zı’nı kont­rol al­tı­na almak ve İstan­bul’a giden yolu aç­mak­tı. Ancak kar­şı­la­rın­da, henüz emir al­ma­dan ini­si­ya­tif kul­la­nan bir ko­mu­tan vardı.
Yar­bay Mus­ta­fa Kemal, du­ru­mu hız­lı­ca de­ğer­len­di­re­rek bir­lik­le­ri­ni Conk­ba­yı­rı’na yön­len­dir­di. O an ver­di­ği emir, yal­nız­ca bir as­ke­ri tak­tik değil, aynı za­man­da ta­ri­he ka­zı­nan bir irade be­ya­nıy­dı:
“Ben size ta­ar­ru­zu değil, öl­me­yi em­re­di­yo­rum!”
Bu söz, as­ker­le­ri­ne geri çe­kil­me­yi değil, vatan uğ­ru­na can­la­rı­nı feda et­me­yi em­re­den bir li­de­rin ka­rar­lı­lı­ğı­nı sim­ge­ler.

57. Alay’ın Des­tan­sı Fe­da­kâr­lı­ğı

Mus­ta­fa Kemal’in emri doğ­rul­tu­sun­da ileri atı­lan 57. Alay, ta­rih­te eşi ben­ze­ri az gö­rü­len bir kah­ra­man­lık ser­gi­le­miş­tir. Ala­yın ne­re­dey­se ta­ma­mı şehit düş­müş, ancak düş­ma­nın iler­le­yi­şi dur­du­rul­muş­tur. Bu fe­da­kâr­lık, sa­va­şın sey­ri­ni de­ğiş­tir­miş ve Anzak bir­lik­le­ri­nin plan­la­rı­nı al­tüst et­miş­tir.
* Alay’ın bu eşsiz di­re­ni­şi, Türk as­ke­ri­nin vatan sev­gi­si­nin ve inan­cı­nın en güçlü ka­nıt­la­rın­dan biri ola­rak ta­ri­he geç­miş­tir. Onlar, geri dön­me­yi dü­şün­me­den, göz­le­ri­ni kırp­ma­dan şe­ha­de­te yü­rü­müş­ler­dir.

Ça­nak­ka­le Ruhu

Ça­nak­ka­le’de ve­ri­len mü­ca­de­le, yal­nız­ca as­ke­ri bir ba­şa­rı değil, aynı za­man­da bir mil­le­tin ye­ni­den di­ri­li­şi­dir. Fark­lı cep­he­ler­den gelen, fark­lı şe­hir­ler­den kopup gelen bin­ler­ce Meh­met­çik, aynı ideal uğ­ru­na omuz omuza sa­vaş­mış­tır: Va­ta­nı sa­vun­mak.
Bu ruh, yok­luk için­de var ol­ma­yı ba­şa­ran bir mil­le­tin, ba­ğım­sız­lık uğ­ru­na ne­le­ri göze ala­bi­le­ce­ği­ni tüm dün­ya­ya gös­ter­miş­tir.

Sonuç ve Anma

Bugün, 25 Nisan 1915’in üze­rin­den yıl­lar geç­miş olsa da, o gün ve­ri­len mü­ca­de­le hâlâ ha­fı­za­la­rı­mız­da can­lı­dır. Yar­bay Mus­ta­fa Kemal’in li­der­li­ği, 57. Alay’ın fe­da­kâr­lı­ğı ve Ça­nak­ka­le’de top­ra­ğa düşen Bütün Şe­hit­le­ri­miz, mil­le­ti­mi­zin gön­lün­de ebe­di­yen ya­şa­ya­cak­tır.
On­la­rı yal­nız­ca anmak değil, an­la­mak ve ha­tır­la­mak da bizim en büyük so­rum­lu­lu­ğu­muz­dur.
Başta Gazi Mus­ta­fa Kemal Ata­türk olmak üzere, 57. Alay’ın kah­ra­man ne­fer­le­ri­ni ve Bütün Ça­nak­ka­le şe­hit­le­ri­mi­zi rah­met­le, şük­ran­la ve min­net­le yâd edi­yo­ruz.
“Ça­nak­ka­le ge­çil­mez” sözü, yal­nız­ca bir za­fe­rin değil, bir mil­le­tin onu­ru­nun ifa­de­si­dir.

Mavi Didim’in de­ğer­li oku­yu­cu­la­rı, tarih sa­de­ce geç­mi­şin ay­na­sı değil, ge­le­ce­ğin pu­su­la­sı­dır. Biz­ler de bu pu­su­la­yı iyi oku­ma­lı, ta­ri­hi­mi­ze, ec­da­dı­mı­za ve on­la­rın bize bı­rak­tı­ğı onur­lu mi­ra­sa sahip çık­ma­lı­yız.
Bir son­ra­ki ya­zı­mız­da bu­luş­mak di­le­ğiy­le...
Ne mutlu Türk’üm di­ye­ne! Son­suz Sevgi ve Say­gı­la­rım­la