Tespih dizilimi günler,
Umuda çekilir sabırla.
Yazgısını yazamayanların,
Böğründe kalır çaresizliğin elleri!
“ Bu tekelleşme eğilimi, Türkiye’de muhalefetin sıkça tekrarladığı “Hukuk ve demokrasi yoksa yatırım da gelmez” söyleminin açıklayamadığı bir ilişkiyi ortaya çıkarıyor. Kamu kaynaklarıyla büyüyen, devlet ihalelerine ve siyasi kararlara dayanarak rakiplerini geride bırakan şirketler açısından, iktidarın demokratik denetimden uzaklaşması ekonomik bir avantaja dönüşüyor. Çünkü toplumsal itirazın sınırlandığı bir düzende, kamu kaynaklarının bu şirketlere aktarılmasını veya ayrıcalıklarının korunmasını engellemek de zorlaşıyor. Böylece ekonomik güç dar bir çevrede toplandıkça bu çevrenin siyasi kararlar üzerindeki etkisi artarken bu etki sayesinde tekelleşmeyi besleyen yeni kararların alınması da kolaylaşıyor. Dolayısıyla sermayenin demokrasi talep edeceğini varsayan muhalefet, otoriterleşmenin bu yeni sermaye birikiminin nasıl bir parçasına dönüştüğünü doğru tahlil edemiyor.
Solun önündeki güçlük de burada belirginleşiyor. İnsanlara yaşadıkları kaybı anlatmak, o kaybın giderilebileceğine inandırmaya yetmiyor. Demokrasi savunusu, kendi hayatında söz sahibi olamayan insanın deneyimine temas etmediğinde, mevcut düzeni koruma çağrısı gibi duyulabiliyor. Hukuku ve demokrasiyi “yatırım gelsin” diye savunan kakofoninin ucundan kıyısından da olsa parçası haline gelmek de bu kopuşu gidermiyor. Çünkü yatırımın artmasıyla insanların refahının artması arasında kendiliğinden işleyen bir bağ yok. Kamu desteğiyle büyüyen bir şirketin kazancı artarken, çalışanlarının ücreti baskılanabilir ve toplumun kaynakları dar bir çevrenin elinde toplanabilir. Dolayısıyla solun, gelecek yatırımın insanların hayatını hangi koşullarda iyileştireceğini ve onların ekonomik kararlar üzerinde nasıl söz sahibi olacağını da ortaya koyması gerekiyor.
Bu nedenle sol, ücret ve barınma taleplerini üretim ve yatırım kararlarına müdahale edebilmenin yollarıyla birleştirmek zorunda. Kamu kaynağıyla yaratılan kapasitede kamunun payı, işyerinde çalışanların karar hakkı ve teknoloji kazançlarının çalışma süresine yansıması aynı gelecek tasarımının parçaları olmak zorunda. Bu tasarımın inandırıcılığı da insanların kendi hayatlarını değiştirebildikleri örgütlenme deneyimlerinden doğacak. Ancak şurası kesin: Neoliberalizmin krizi, onun kaybedenlerini kendiliğinden soldan yana ortak bir siyasi iradeye dönüştürmeyecek. Özetle solun da dünyanın da geleceği, solun insanları daha iyi yönetme iddiasıyla yetinmeyip, kendi geleceklerini birlikte kurabilecekleri bir siyaseti mümkün kılabilmesine bağlı.”
Otoriter rejimler demokratikleşmeye yöneldiklerinde, kendi sonlarına yaklaşır. Uygulamaya çalıştıkları çözümler üretimle, güvenlikle ve paylaşımla ilgili olabilir. Genel olarak halkın yararına olacak çözümler üretilmez. Otoriterlik her koşulda kamu yararını değil, bir biçimde yönetimi ele geçirmiş olan azınlığın çıkarlarını korumaya çalışır. Bunun için genellikle halk için değil, halka rağmen uygulamalar dayatılır. Kurumlar, yönetenlerin çıkarlarını korumaya yönlendirilir. Bunun için ait olduğu sınıfı da dışlayan şeyler yapılır. Yasalardaki cezai hükümler muhalifler için daha da ağırlaştırılarak uygulanır. Tüm kaynaklar yandaşların hizmetine sunulur…
Tek tek, yalın ve çıplak;
Yürür yaşamak sevdaya!..
Bel bağlar sürgünler,
Umuda belenir yarınların özlemi!..
