ğı gibi… Ve bir başka benzerini İkinci Dünya Savaşı yıllarında, 1940’larda yaşadığı gibi… Ve bugün de, bu ekonomik açmazlarımızdan çıkmak için, bir kez daha yaşamamız gerektiği gibi; KENDİ YAĞIMIZLA KAVRULMAK…
onuşmalar ama yine de susmuyor dilim, durmuyor elim; dökülüyor düşünceler yazılarıma… Umut dünyası işte; kim bilir belli mi olur? Belki birileri de başlar "kendi yağımızla kavrulmasını yeniden öğrenmeliyiz" diye düşünmeye... Kim bilir? Umut dünyası işte...