Sonra da hiç utanmadan bu eylemlere “kalkınma” deriz.

kutsal kitaplar bile yanlış yorumlandı; “Yeryüzü sizin için yaratıldı” sözleri, bazı ellerde “Yeryüzü bizim malımızdır, istediğimiz gibi kullanırız” olarak anlaşıldı. Böylece “Doğadan yararlanın” sözü, sömürgeci aklın ağzında “Doğayı dilediğinizce sömürün” buyruğuna dönüştü. Tanrı adına konuşanlar, yeryüzünü Tanrı’nın emaneti olarak değil, imparatorlukların ganimeti olarak gördüler.

Giderek doğaya saygılı, doğaya uyumlu yaşamak unutuldu; doğaya egemen olmak başarı ve doğanın yasalarını anlamak yerine, doğanın sınırlarını zorlamak ilerleme sayıldı.

Sonra sanayi kapitalizmi geldi. Kömür, petrol, fabrika, buhar, makine, demiryolu, maden, çelik, beton, otomobil, plastik… Her biri insanlığın başarısı olarak sunuldu. Ama bu başarının bedelini kim ödedi? Ormanlar, nehirler, hayvanlar, yerli halklar ödedi. Dahası yoksullar, gelecek kuşaklar, kadınlar, çocuklar, köylüler, emeği görünmeyenler, toprağıyla yaşayanlar ödedi.

Oysa bunca akıl dışı eylemlerin sonucunda ne bekliyorduk? Doğanın bizlere teşekkür etmesini mi?

Sonra da doğal afet der, kader der, fıtrat der, Tanrı'nın gazabı der; kendinizi kandırırsınız. Oysa bunlar doğanın size yanıtıdır; ama bu yanıt yanlış kentleşmenin, tarımın, enerji politikalarının, kalkınma anlayışının, tüketim kültürünün sonucunda ortaya çıkan olumsuzlukların karşılığında verilen ceza niteliğinde bir yanıttır.

sevgisi olarak değil, ikiyüzlülük olarak tanımlanabilir.

Bütün bu girişimler çağımızın yeni gösterisi; yeşilli göz boyamasıdır.

unuttuğunda sorun vardır, kriz vardır.

ünya yalnızca insanlar için yaratılmadı. Biz insanlar dünya ile birlikte varız. Toprak olmadan bedenimiz, su olmadan kanımız, hava olmadan soluğumuz, ağaç olmadan gölgemiz, arı olmadan soframız, nehir olmadan yaşamımız yoktur. Yalnızca 5 Haziran Dünya Çevre Günü'nde değil; yaşadığımız her günde bu gerçekleri bilerek, özümseyerek yaşamak umut ve dileğiyle...