Erol Yıldız

Tüm Yazıları


Hayvanları tanıdıkça insanlardan nefret ediyorum

  • 05 Şubat 2019 Salı


Size de tavsiyem. Dünyaya şöyle bir bakın. Benim gördüklerimi sizler de ve hayvanlar evrim geçiriyor. Hayvanlar neredeyse konuşacaklar. İnsanların yaptıklarının aynısını yapmaya başladılar. Bir tek dilleri yok. Olmasa da gözleri ile dertlerini anlatmaya çalışıyorlar. Kediler artık eskisi gibi arsız değiller. Yemek yerken karşıdan sessizce size bakıp, miyavlama bile yapmadan bekliyorlar. Verirsen yiyorlar, vermezsen kafasını çevirip gidiyorlar. Önceden insanlar da bu tarz düşüncelere sahiptiler. Şimdi ise onlar da evrim geçirmekteler.

Yaşam tarzları sonucunda insanlar gaddarlaştılar. İnsanların bir gün önce söyledikleri ertesi gün başka oluyor. Hayvanlar asla iyiliği unutmuyor. Onlarda yalan dolan hiç yok. Yıllar geçse de size olan sevgisi hiç geçmiyor. Önceden hayvanlar saldırganken, şimdi insanlar saldırganlar. Gençliğimde bu kadar dilenen yoktu. Şimdi ise çok sayıda insan dileniyor. Hem de utanmadan. Elinde senden benden fazla parası olsa da bu işi alışkanlık etmiş ve dilenmeye devam ediyor. Yani gururunu hiçe sayıp bu işi yapabiliyor.
Sitenin küçük köpeğine fazla değil iki üç sefer artan kemiklerden götürdüm. Beni her görüşünde yaptığı serenat ile sanki kırk yıllık dost olarak görürsünüz. İki gün gelen misafirler ile sohbete dalarak ona yakınlık göstermedim diye birkaç gündür yüzüme bakmıyor. Sen gel de bu hayvanın aklı yok de. Bizden fazla akıllılar. Onunla tekrar dost olabilmek için elimden geleni yaptım ve sonunda tekrar dost olduk. Şimdi bana temkinli yaklaşıyor. Geçenlerde sahilde kitap okurken bir de baktım ki, bizim küçük köpek sahilde dolaşıyor. Biri aracına atıp götürecek kadar güzel gözleri beni endişelendirdiği için, sahibini hemen arayarak , sahilde olduğunu bildirdim. Onlar gelene kadar da yanıma çağırdım. İsmiyle hitap ederek gelmesini söyledim. Uzaktan sesimi duyar duymaz hızlı bir koşuyla yanıma yaklaştı ve mahcubiyetini belli etti. Yanımda oturup bir yere kıpırdamadı. Sahibi gelip aldığında beni ihbar ettin diye düşünerek, şimdi bir gündür yine bana küstü. Umarım böyle bir dost ile tekrar barışırız.
Ne insanlar görmeye başladım. Bunları gördükçe ve duydukça insanlıktan utanır oldum. İki paket makarnaya geleceğini satanlar. Kendi öz kızına tecavüz edenler. Çocukları kaçırarak onunla ilişki sonunda katledenler. Çocuklara tecavüz edenler. Hayvanlara tecavüz edenler ve onların ayaklarını patilerini kesenler. Ben artık bu insanlardan nefret ediyorum. Bu insanların artık aklından zoru olduğunu düşünüyorum. Siyasetin hiçbir kanadında, insan olan birinin bunları yönlendirdiğine inanmıyorum. İnandığım tek şey, bu insanların büyük bölümünün kafalarında büyük problemlerin olduğunu düşünüyorum.
Bir arkadaşımın kuşu var, benden çok kelimeyi öğrenmiş. Neredeyse bana dönüp, bundan sonra çıkan ilk kitabını imzalamazsan sana darılacağım diyecek. Sahibi ofisinde kitap okurken, omuzuna konarak, yazıları takip etmesi bile beni ürkütmeye yetiyor. Sanki o yaşta üniversiteyi bitirmiş de, diplomayı almış da, şimdi yüksek lisans yapıyor. Bir de gururlu, sormayın. Kitap okuma sırasında rahatsız etme beni dercesine ters bakıyor. Bazen kendi kendime kaldığım zamanlarda düşündüğüm oluyor. Acaba insanların bu anlayışsız tavırları sonunda, hayvanları mı yerimizi alacaklar. Bence onlar iyi bir dost ve bizleri daha iyi anlıyorlar.